Alles in ons huis ademt spanning uit in deze periode. We hebben daar zo elk onze eigen redenen voor. En soms ook samen. Zelfs de muren van ons huis, die al een paar jaar een staande, niet opvallende omarming vormden, zuchten nu in de wetenschap van verbouwing.

Onze herfstvakantie was bijzonder. Je moeke behoorlijk covid-ziek en in isolatie op onze slaapkamer. Wij, als drie musketiers beneden in quarantaine. Ik heb me in kleine- en middelgrote bochten bewogen om jullie dat uit te leggen, dat je niet naar moeke mocht gaan. Toen ik je van school ging halen omdat je Moeke positief testte, zag ik een vleugje verdriet in je oogjes. Ik stelde je meteen gerust dat alles wel ok was met Moeke maar het was iets anders. Ik moest de mama van Léan, je beste vriend een berichtje sturen. ‘Ik heb tegen Léan gezegd tot morgen en ik ga er niet meer zijn morgen’. Ondertussen vroeg ik aan Sam: ‘Hoe was het op school?’. Ze antwoordde een beetje nors: ‘Niet joet’. ‘En wat heb je dan gedaan? Nog norser: ‘Niets’. Welke juf was er vandaag? Eindelijk kreeg ik een antwoord met een kleine glimlach: ’Juf Athalie en de Krulletjes’.

Op weg naar huis in de bakfiets vroeg je me: ‘Mama, besta ik of ben ik?’ Een restje Descartes in mijn hoofd vond zijn weg naar: ‘Volgens mij besta je, Casje. En je denkt en je praat, dus je bent ook.’ Ik fietste verder wetend dat er nog veel van die vragen zouden komen in de volgende week. Je was een hele tijd stil in de fietskar terwijl Sam een opsomming declameerde van alles wat ze onderweg zag: ‘licht, poesj, huisje van Micha en Akin, kindje, woef, vuilnisbak,…

Toen je in onze tuin uit de kar stapte zei je: ‘Ok, ik begrijp het mama. Ik denk dat ik besta, maar daarom niet ben.’

De kerstvakantie draagt nog meer bijzonderheden met zich mee. Ze duurt ongeveer een maand. School vroeger dicht. Juffen reppen zich in een hels tempo door kerstbomen versieren, nieuwjaarsbrieven schrijven, jullie blijvend en waakzaam door het groeien halen, ouders een goed gevoel geven, troosten en zelfs online les geven. Je vond het heerlijk. Elke dag zat je stipt om 10 uur voor de computer in pure adoratie voor alles wat je juf zei en deed. In je hart sprong vreugde vooruit met rasse schreden want je kon je vrienden weer zien. Je zong, je telde, je knutselde een kerstboompje, allemaal online. Meneer Jambon zou beter terug met de vijfjarigen les volgen, die zouden hem nogal eens een lesje kunnen leren over pedagogische impact.

We hadden zo ook onze conflicten deze vakantie. Sam en jij spelen wonderlijk mooi samen. Sam en jij. Jij de baas van het huis, Sam de baas van de living. Je moeke en ik verliezen vaak de strijd. ’s Morgens weten we het al. Het wordt een dagje van één tegen allen. Het hele huis ontploft, alles wordt uit de kasten gehaald, stemmetjes als lichtflitsen suizen in mijn oren. ‘We zijn in een coole wereld nu mama.’

Ik verlies mijn geduld, ik roep. Ik ‘gooi’ (volgens Sam die achteraf rapporteert aan je moeke) jullie op de zetel. Ik ween en zonder me af in de keuken. Ik hoor Sam trippelen op muizenvoeten om te checken hoe het met me is. Eenmaal terug bij jou bootst ze als de beste dramaqueen mijn gehuil na.

Achteraf heb ik even een gesprekje met jullie beiden. Om te vertellen hoe het komt dat ik wat over mijn toeren was. Om sorry te zeggen want ik mocht niet zo roepen. Sam kwam dicht bij mij zitten. Jij troostte me :‘Het is niet erg mama, ik begrijp het wel. Je hersenen waren eventjes ergens anders.’

Jouw hersenen draaien op volle toeren. Je snapt niet waarom je geen Lego kreeg van de Sint van 16+. Hoewel je dolblij was met de volgende set Harry Potter blijft het toch een vraagstuk. Want volgens jou: ‘Als ik al iets kan maken van 7+ en iets van 9+, dan moet dat Zweinsteinkasteel van 16+ ook lukken, toch mama?’. Ik vertel ’s avonds aan tafel dit verhaal aan je moeke. Ik vond het wel slim. ‘Moeke, mijn hersenen zitten al precies in het vijfde leerjaar, niet?’. Als je moeke vraagt om nog eens te proberen om te leren fietsen of zwemmen volgen de vijfde-leerjaar-hersenen niet.

Op een avond, toen je het zoveelste filmpje van lego-bouwen keek, vroeg je opeens: ‘Mama, waarom heb ik geen papa? Kon ik dat eigenlijk kiezen?’. ‘Neen, Casje, dat kon je niet kiezen. Moeke en ik wilden jou heel graag in ons leven en daar was geen papa bij. Zou je liever een papa gehad hebben dan?’. ‘Neen hoor, het is goed zo. Maar ik word later sowieso een papa, toch?’

‘In een onbewaakt ogenblik iets bespieden. Ge-luk. En dat niet meer vergeten.’ (Bernard Dewulf, kleine dagen, 2009). Meneer Dewulf zal ik vanaf nu herlezen en in het andere elders weten schrijven, zeker weten. (30 jan 1960 – 23 dec 2021)

Sam maakt werk van haar eigen willetje. Ondertussen praat ze alsof ze de spraaktijd van haar leven moet inhalen. Ze test uit, tast grenzen af. Op school staat ze graag in het middelpunt van belangstelling: ze raapt nog snel een blaadje op van de grond op de speelplaats om maar te kunnen vertellen in de kring. Ze speelt lego, terwijl ze met duplo moet spelen. Ze kijkt nu eindelijk even terug naar baby tv, na sessies Aventures en andere onzin waar ze niet klaar voor is. Ze vloekt: ‘What the heck’. En als ze een blokje omstoot van haar toren, roept ze, weliswaar ingetogen: ‘Oh my Gosh’. Jij giechelt als je haar zo bezig ziet en je vindt haar schattig. Je moeke en ik proberen te begrijpen. Vooral in mildheid.

Die mildheid omringt ons. We blijven een team, je moeke en ik. We doen dit samen. Herfstvakantie in quarantaine, kerstvakantie alsof het een halve zomer is. Sinterklaas terug naar Spanje, kerstboom en kribbe op verhaal laten komen in ons huis. Met een drie-en vijfjarige naar de Ikea zonder ruzie. Ikeakasten in elkaar, zonder ergernis. Om vijf uur een glas met bubbels, om negen uur in slaap in de zetel, in het midden van de nacht wisselen van bed want jij bent bang. Af en toe kijken we naar elkaar, weinig woorden. Een enkele blik die zegt hoezeer we elkaar soms missen.

Maar het komt goed. Hoewel de vierde of de vijfde corona golf zich weer aandient, wij houden het voorlopig nog vol op de warme golf van liefde.

DAT HET VOORAL LIEFDE MAG ZIJN IN 2022

EN OOK NOG VREUGDE DIE UIT EEN KLEINE HOEK KOMT

OF VRIENDSCHAP DIE ONDANKS EEUWENOUD, ONTZETTEND JONG LIJKT

RUST IN HET HOOFD EN LEDEN

PASSIE IN HET HART

OUDERWETS MEDEDOGEN, DAT HET MAG LEVEN ONDER JE NAASTEN

EN VOORAL VREDE ZOALS HET DE MENSEN VAN GOEDE WIL PAST

En bovendien: ’t is de schuld van de hulk want die heeft vleermuis gegeten’, zegt Cas.