Alsof de school je (t)huis is, zo kijk je op de laatste dag van het schooljaar.

Trots als een pauw omdat je toch durfde te blijven overnachten in je school. In de nasleep van dat trotsdom zie ik je twijfelen om juf Sabrina te gaan knuffelen. Je knuffelt niet zo graag. De juf kent je goed ondertussen en reikt een stoere high five uit. Ze is je heldin die volgens jou de wereld van dino’s, stoere piraten en het eindeloze heelal véél beter kent dan wij. Ze is ook mijn heldin toen ze koelbloedig en met veel verantwoordelijkheid me hielp je ogen te spoelen na een gel-incidentje. Corona-cool, ook weer iets dat juffen en meesters dienen te ontwikkelen. Helden zijn het voor mij, in deze tijden nog eens te meer.

Sam laat het hele gebeuren zijn voor wat het is en zet haar crèche-verhaal nog even verder. Hoewel ik stilaan in haar een kleine – met twee voeten op de grond- filosoof ontwaar. In een gesprek met je moeke over wie er een lichtkind is en wie niet, gaf je aan dat jij liever binnen speelt in de living, in het donker. ‘Ik ben een binnenkind’, zei je. Je moeke was duidelijk een buitenkind, een kind van het licht. Moeke vroeg: ‘Sam, wie ben jij? Ben jij een binnen- of een buitenkind?

‘Ik ben gewoon Sam’ zei je zusje heel overtuigend.

Een andere kleine filosoof, mijn goede vriend pater Jan ging geheel zoals hij het zelf wou, in zijn kleine, warme huis in Vissenaken geleid door Gods’ hand naar de andere kant van het leven. Ik mocht de laatste weken rustig naast hem waken, kijken en aanraken. ‘Waken is mee de weg maken in de richting van het licht’ kreeg ik vertroostend mee. Dat is ook zo.

Onderweg naar ons vakantiehuisje in Flobecq: ‘Mama, weet je, er is altijd een mama of papa over.. ‘Wat bedoel je Cas?’  ‘Als jij sterft dan word ik papa en dan heb ik kindjes en als ik sterf dan hebben mijn kindjes weer kindjes’. Zo blijft er altijd iemand over, toch?’

Ondertussen speelt Sam een spelletjes.

Ze roept: ‘Mama!!!’ Ik: ‘Ja Sam wat is er?’. Zij: ‘Niks’. ‘Mama, ik ga pipi op de grond doen.’ Ik: ‘Sam, néééén!!!’ Sam: ‘Asof èh’.

Eenmaal in ons vakantiehuisje. Sam zit aan de kop van de tafel en iedereen moet haar gezien en/of gehoord hebben. Moeketje, Metertje, iedereen draait ze rond haar vinger. ‘Sammetje vleesje niet lekker. Sammetje slapen niet’. Met haar kleine vinger in de lucht dreigt ze: ‘Potjandorie mama’.

Jij, Mona en Sam scanderen fanfare-gewijs door tuin en huis: ‘Appelle Pé, ‘tSjompé en lachen tuitende tranen met kuilen in de wangen. Niemand weet wat het betekent.

Ik onderbreek de vakantie om mijn vriend Pater Jan te begraven. Ik krijg een foto toegestuurd. Jullie zitten omringd met de liefde van de tantekes en de groene hoop van de tuin mee te kijken naar de viering. ‘Coronaverbinding’, zou dat geen woord van het jaar kunnen worden.

Ik laaf me aan de troost die vrienden bieden. Gemoedelijke gezelligheid, ieder doet zijn ding, iedereen laat me mezelf zijn met mijn verdriet, iedereen helpt mijn ziel zalven: koken, wijntje, hulp bij bestanden op pc, uitgekiende zoektocht naar de Lego, verstopte schatten in de tuin, knuffel, kus en knipoog. Weinig woorden, daden veel. De zin van het leven zijn al die souvenirs die da we delen. We begrijpen mekaar. (Tourist LeMC)

Ons land loopt onder water, delen van de wereld staan in vuur, de aarde beeft en de luchten kraken. In Afghanistan zit een mama met twee dochters van vier en twee gevangen in terreur, ze gingen even, na zes jaar hun familie bezoeken. Ik zie jou voor je gaat slapen je nieuwe Harry Potter Lego terug in de doos steken en hoor je zacht zeggen: ‘Hier ben je veilig.’

Ik lees in de ‘Ode aan de verwondering’ van Caroline Pauwels, Rainer Maria Rilke (1875-1926) die schreef: ‘Ons hoofd is rond opdat het denken van richting wisselen kan.’

Ik krijg die Appelle Pé, ‘tSjompé maar niet uit mijn hoofd.