We zijn vandaag dag 38 in coronatijden. Ik ken die Corona als een fris Mexicaans biertje. Met een klein stukje citroen in de hals geperst zelfs zeer aangenaam. Het land ging in lockdown. Geen citroen extra dus.

We drinken het zuivere vocht.

Sam ging al een weekje eerder in lockdown. Ze had een kleine hoest en mocht niet meer naar de kribbe. Ze laat het zich dus al even welgevallen door zielig kijkend en met gemak soloslim te gaan. Ook jij bedient haar op haar wenken als ze om ‘snuffel zeurt’.

Jouw held Kapitein Winikio lanceerde het ‘handen wassen lied’. En dus zeulen je moeke en ik ons met gsm in de hand telkens naar de wastafel  als het op handen wassen aankomt. Een tip van oma die werkt. Toen ik je vroeg of je wist waarom handen wassen zo belangrijk is nu, kreeg ik een duidelijk antwoord. “Omdat er kleine, heel onzichtbare hoestbeestjes zijn en die springen heel snel. Juf Heleen had dat verteld met een boekje dat eigenlijk geen boekje was want je moest het zien op de computer.

Je moeke en ik vervullen duizend en een taken dezer dagen. We kruipen in onze beste zijn voor elkaar. We speelden met de treinen: ‘ik was de innerdoenertrein en jij was de rijdertrein’. We maakten een bijenhotel waar vooral ik mee bezig was. Je bouwde met je moeke zandkastelen, waar vooral zij mee bezig was. Je moeke en ik, we zijn een team!

Je ontwierp samen met je moeke – met de precisie van een architect – schema’s om de dagen door te komen. Je werkte een uur aan een stuk. Schema’s en structuur zijn één met je moeke. Toen ik je vroeg of je in de klas ook zo flink werkte, zei je volmondig en met guit in je ogen: ‘ja, want dan kan ik langer bij juf Nathalie zijn.

En Sam stapt en kruipt en krijst en kirt en danst want Sam groeit en ze wil dat wij het zien. Het is een pittige tante. Prinsesje ‘Kruella’ palmt ons in. Sam is jouw hartsvriendin. Sam is Sam. In de fietskar ziet ze een blaasbloem en ze krijst. En dus stoppen we, plukken een bloem en we blazen. Sam biedt perspectief.

Ondertussen komen de vrienden in sociale afstand karrenvrachten liefde afzetten aan het poortje van onze tuin. Jij wil kort bij hen zijn. We vragen je steeds om wat op afstand te staan. ‘Alleen bij familie éh mama, dan mag het wel om kort bij te zijn.’ Mijn hart bloedt. Ik heb nog nooit zo oprecht kunnen zeggen dat mijn hart bloedt.

Vandaag is juf Nathalie de engel, letterlijk de ‘boodschapper van het goede’. Ze had een kleine facetime met jou. Zij aan haar strijkplank (iets wat je wereldbeeld verruimt), jij in je zetel in onze veranda. Je werd opeens een ‘verlicht kind’. Je vertelde over onze nieuwe fiets en over de zandbak. Af en toe keek je  vragend naar mij om info om nog te vertellen. Toen ze weg was in de virtuele wereld keek je somber want je was vergeten dank u te zeggen voor haar foto met kusjes. Jij bent zo een lieve, lieve jongen.

Uren daarna liep je op een wolk.

Af en toe bel je ook met je vriend Lean en dan weten jullie niet wat te zeggen maar jullie vertellen alles.  We missen elkaar.

Blaas die bloem.

Komt goed.