Je hebt deze kerstvakantie zeker al 1000 keer mama geroepen. Waarschijnlijk heb ik 500 keer iets geantwoord. En 250 keer was het een oprecht antwoord.

Het lijkt alsof ik mezelf vermorzel vanbinnen in deze dagen van kerst – en andere nieuwjaarsvreugde. Het zijn zo mijn dagen niet. Te veel of te weinig familie op een rij dezer dagen. En misschien is het de rij wel die me stoort.

Wat zou ik nu anders moeten doen in het volgende jaar? Niets. De verwondering mag me blijvend alarmeren. Ik zal blijven roepen in de woestijn. De verontwaardiging mag me verleidend blijven appelleren. De mooiste nieuwjaarswens kreeg ik van jou en Sam. ‘Mama, kijk!” Meer ga ik ook niet doen in het nieuwe jaar: kijken.

Sinterklaas passeerde, de roetpiet kwam door de schouw. Je keek meer dan eens bedenkelijk naar de schouw. Een pril stadium van kritisch zijn. Je moeke en ik waren dagen aan een stuk zwarte piet, Sam was baby zwarte piet en Moedie kreeg de rol van slecht weer vandaag. Uren aan een stuk improviseerde je ‘Dag Sinterklaasverhalen’. Hugo Mathijsen zou aan jou een perfecte droomvriend hebben.

Sam verjaarde op 7 december. En dat hebben we geweten. Ze eist aandacht, wil eten, veel eten, alleen eten. Ze roept en tiert en kirt om haar standpunt duidelijk te maken. De brulboei van dienst steelt mijn hart bij elke zelfgeproduceerde decibel.

Sinterklaas was nog niet goed en wel terug in Spanje of je moeke en ik kregen een kerstmuts aangemeten. Vanaf nu zijn we allemaal kerstmannen en Sam is de baby. We jinglebellen ons door alle verdiepen van ons huis. Je regisseert de hele santeboetiek hier. Wij spelen de rol van ons leven. Alleen krijgen je moeke en ik geen tijd om onze tekst te repeteren. Dat vreet soms, perfectionisten als we zijn.

Tante Gitta stak haar meubelmakersziel in een prachtig nieuw bedje voor jou. Je wil het aan iedereen tonen. Zo fier als je bent, evenzo klein nog om de stap te wagen. Voorlopig lig je nog in je kleine bedje en kijk je elke avond naar de grote overkant.

Nu de sinterkerstluwte inslaapt en ik dacht tot de orde van de dag te kunnen overgaan dient zich toch weer een nieuw rollenspel aan.

Je verdeelde de rollen als volgt: ‘Moeke had de kastelen, Sam had de schat, jij had de draken en ik had alle goud en cent.’

Ik bedenk er nog wierook en mirre bij die ik in deze dagen aan ‘Trumpiaanse’ mensen zou willen schenken in de hoop op mildheid en ouderwets mededogen.