Het troosten van kinderen. Je kan daar een voltijdse dagtaak van maken. Jij moest naar de dokter vandaag na school. Sam ruilde de babygroep in voor de kruipertjes en haar pruillip bij het ontwaken verraadde al het moeilijke afscheid van haar favoriete kinderverzorgster.

Je kwam met grote passen, je handen op de rug ons huis binnengestapt vanmiddag. Je moeke met jas en tas in de weer achter je aan.  Jullie waren naar de dokter geweest want er zit een klein bultje op je piemeltje. Dus, met grote passen, benen lichtjes open stapte je boergewijs onze huiskamer binnen alsof het je persoonlijke erf is.

Hoe was het bij de dokter Casje?

“Goed. Maar niemand mag aan mijn piemeltje komen met vuile handen.”  “Dat begrijp ik”, repliceerde ik. “Ook niet met propere handen. Er moet ijs op mijn piemel en dan komt het in orde.”

Ik organiseerde me meteen met zo’n icepakje, onschuldig lichtblauw, in een handdoek gerold naast jou op de zetel. Onderhandelen met een driejarige over ijs op zijn piemeltje schept een band moet ik zeggen. We groeien verder in de richting van wat het kind NIET wil, namelijk ijs op zijn piemel. Wie ben ik om dat tegen te spreken? Ben nooit echt een fan van ijs geweest.

Dan maar een andere vraag.

Hoe was je dagje op school Cas?  ”Niet leuk.”

Hoe zo, niet leuk?

‘Léan heeft me in de hoek gezet en daarna geduwd tegen het hek van de crèche van Sam. Boenk zo met mijn neus op het hek. En toen had ik een bloedneus en dan moest er ijs op mijn neus.’

“Léan mag zo iets toch niet doen, Cas?”

“Jamaar, mamaaa …. Dat was alsof éh … Léan was alsof de juf.”

“En wie heeft er dan ijs op je neus gelegd?”

“Juf Wendy”

“Is dat wel waar Cas? Moet ik het morgen aan juf Wendy vragen?”

“Neen, je moet het niet vragen. Dat is niet nodig.”

Toen Sam thuis kwam van de crèche trakteerde ik haar op dezelfde vraag: “Hoe was het in de crechewechewes Sam?” Ze lachte geamuseerd alsof ze ons goed liggen had gehad. Geen vuiltje aan de lucht. Het leven lacht haar toe ook in deze volgende stap in de crèche hiërarchie.

Later op de avond keek je vol bewondering naar Dag Sinterklaasje. Zwarte piet heeft een duidelijk signaal gegeven dat het nog vier keer slapen is. Dan is het dé dag.  Volgens jou zijn het snoepgoed en de chocolade tot nu toe slechts een voorbode van de hopen speelgoed die op 6 december door onze schouw zullen vallen.  Gewapend met deze zekerheid ging je vanavond dapper naar je nieuwe slaapkamer. Helemaal boven in ons huis een nieuw rijk voor jou alleen. Gelukkig is je moeke zo lief om dit met jou mee in te slapen.

Toen ik je vanavond vroeg wat je graag wou eten was het antwoord:

‘Getroostte” boterham alstublieft mama.

[1] Vrij naar ‘Van de schoonheid en de troost. Wim Kayser’