De voorbije zomer beslisten je moeke en ik om niet op vakantie te gaan. Althans niet meer in de vorm van de kaart lezen, zoeken naar welke bergen we kijken en hoe we eventueel toch aan een zee kunnen geraken. Je moeke verzandt soms in vakantie zonder ‘haar grote bad’.

We wilden deze zomer dicht bij elkaar zijn in Lommel, kortbij je Vake.

We zijn hier nu een week. De begrippen kortbij en veraf zuigen zich vol dezer dagen met nieuwe betekenissen. Bovendien meet de thermometer 47 graden in de zon. Als je in het zwembad samen met mij de temperatuur checkt van het water, lees ik 30 graden en jij affirmeert met het is 1u, tijd voor een chocolaatje.

Jij zwemt en duikt in je verbeelding. Je ontdekt in alle onschuld de streling van de beperkte stroming in het zwembad. Je eet ijsjes met alle gemak. Je onderhandelt kleine stukjes meloen en harde peer voor koekjes. Je bezwijkt onder de hitte en voert een drama op in drie bedrijven. Hoewel ik het regisseren als een ambacht bedrijf, verlies ik het van de onmacht omdat ik een eigenzinnige driejarige niet getroost krijg.

Je vake is fysiek zo veraf. Maar hij is er wel. De constructie die hij maakte om het zwembad te verwarmen draait niet. En toch… de zon verwatert het in 30 graden.

Je steekt elke ochtend met je moedie een kaarsje aan bij zijn foto. In de namiddag zie ik je het blussen met de brandweerauto van peter Bram. Je draagt zorg voor verkoeling. Je gaat ook zorgzaam om met het kasteel en de ridders van peter Bram. Je wapent heel secuur een ridder met het schild en de vlag van ‘De Leeuw van Vlaenderen’ alsof Hendrik Conscience opnieuw 1302 beleeft. In 1838 tekende het kwik 13 graden celcius. Conscience kreeg voldoende lucht om een verhitte strijd neer te schrijven.

Je koos samen met je nichtje Mona voor ‘Max en de maximonsters’ als avondverhaaltje.  Mona herkende de letter M. Jij vertelde honderduit over de monsters. Letters en strijd, twee driejarigen die me attenderen op het passé van de Morgen en de Standard.

En Sam zit. Fier rechtop observeert ze alles en als jij haar kijkveld passeert schaterlacht ze voluit. Jij benadert haar al boksend en ik hoor je moedie het vakemantra ‘jamaar, jamaar’ fluisteren en je bindt, in aangeboren zachtheid je geweld in. Sam palmt je moedie in op de speelmat, met kleine grijphandjes naar blaadjes en gras die ze robuust uit de droge grond trekt. Ze zoekt nabijheid en dan rolt ze weer abrupt weg. Als ik erbij kom zitten, zegt je moedie:  ‘Ze is ver in haar nabijheid’.

Ik lees in Karen Armstrong. ‘De verloren kunst van de heilige geschriften’ een citaat van William Blake, ‘Auguries of Innocence’ (1803)

“Een wereld zien in een korrel zand

En de hemel in een wilde bloem,

Oneindigheid vasthouden in de palm van je hand

en eeuwigheid in een uur.”

Opeens is de 19^de eeuw een verre nabijheid.