Gisteren reden we onder ons drie richting Lommel. Sam sliep al als een roos toen we Leuven uitreden. Met jou heb ik nog een goed halfuur de bamba en de twist, de klassiekers dus doorgenomen in de auto. Tijdens het hilarische en nietszeggende ‘tingelingeling’ van Kapitein Winnokio koos je bewust, vermoed ik, voor diepgang en dus sliep je ook.

Je was helemaal in je element in Lommel. Alle aandacht van je lieve moedie voor jou alleen: bloemetjes planten in de regen, naar de kippen, naar hartenlust met een hamer kloppen en met een kleine bulldozer bergen aarde verzetten in een geïmproviseerde zandbak. Sam, rustig kijkend naar jou. Schaterlachend als je jabbertalkgewijs haar aanspreekt. Je verwacht nooit een antwoord van haar. Je vindt het voldoende als ze je optreden waardeert.

Ondertussen is je moeke richting Werchter Boutique. Ze is zo mooi in die natuurlijke biotoop van haar. Met haar vriendinnen, pintje bier en vingertje in de lucht eert ze heel andere klassiekers.  ‘I’ll stand by you, won’t let nobody hurt you’

Je  vreugde kan niet op als je nichtje Mona toekomt. Je spurt naar haar toe, zij naar jou en dan net voor de omhelzing lopen jullie elk weer, kirrend als jonge duiven, je eigen richting uit.

Alles wat oorspronkelijk is en echt spreidt zich op de heimat.

De dag vult zich met het nieuwe gras welkom heten, met twee kinderen in de kruiwagen, met boottochten en zandkastelen, met Sam die iedereen charmeert en met je vake in ieders hart.  Vaderdag in stille dankbaarheid.

Ik ontdek op deze heerlijke plek dat haar inwoners in harmonie complexloos zijn.

’s Ochtend aan de ontbijttafel vraagt Mona een boterham met affituur.  “Neen, Mona”, hoor ik je corrigeren: “het is tjonketuur”.

Zoals ik al zei, oorspronkelijk en echt dus.