Op 14 april, palmzondag doopte mijn goede vriend pater Jan jouw zusje Sam in onze tuin. Het werd nog een zonnige dag uiteindelijk. Mensen kozen bloemen uit voor Sam. Elke bloem geurde nieuwe betekenis in haar kleine, beginnende leven. Jouw vake hertekende de blijde intrede van Jezus, 2000 jaar geleden in Jeruzalem naar de blijde intrede van Sam in Heverlee en juichte, gesierd met zijn guitige blik, hoera en HoSAMma, in den hoge!

De afgelopen drie jaar onderhield jouw vake ernstige en soms luchtige gesprekken met meneer Kahler. Meestal kon je vake, met de mildheid  die hem eigen was meneer K. op andere ideeën brengen. Maar zaterdag, 11 mei had meneer Kahler het laatste woord. Jouw vake, je grote held ging rustig, omringd door Moedie, tante Tinne, tante Lies, peter Bram en je moeke naar het eeuwige elders. In felle liefde. In zoute tranen. In tedere glimlach.

Nu moest het ernstige gesprek met jou beginnen. “Waar is vake nou? Waar is ie dan?”, vroeg je telkens weer. Je nichtje Mona stelde dezelfde existentiële vraag. We probeerden eerlijk te zeggen dat hij er niet meer is. “Dood. Wat is dat dan?”. “Dat is plat” zei Mona, “zoals de wants”. “Is vake plat nu?”, vroeg je. Mona en jij keken stilzwijgend naar elkaar, een duidelijk teken dat jullie het begrepen hadden en liepen toen samen naar de schommel.

Samen schreven jullie verhaal deze week. Het verhaal van helden en vrede. Het verhaal van dikke duimen, kleine steentjes en veldbloemen. Jij en Mona, vitamientjes van jullie vake waren dat deze week voor ons. Bakken kracht brachten jullie mee, zweefkusjes en tranen, knuffels waar nodig.

Sam koos zorgvuldig lachebekkend haar moment om iedereen te vertederen en rust te schenken. Zo juist dat ze die momenten koos, dat kleine ding. HoSAMma in den hoge! Verdriet kent ook zijn vreugdes.

Af en toe hebben wij, omdat we niet meer wilden denken, niet meer wilden praten en niet meer konden wenen een kaartje gelegd. Verdriet kent ook zijn pauzes.

Vrijdag, 17 mei kwamen bijna zeshonderd mensen je vake een laatste groet brengen. In die groet huisden verhalen van liefde en dankbaarheid.  Jouw vake, de blijvende zoeker naar het mooie in de mens, de constructeur van verbinding, de inspirator van een ministerie voor de vrede, de authentieke partner van de kwetsbare mens blijft eeuwig verder leven.

Je verliest het spel, meneer Kahler.

Harten is troef!