Op 07 december 2018 keek Sinterklaas nog even over zijn schouder, gooide zwarte Piet nog een handvol niknakken door het raam en tussen al die zoete koekjes lag jouw dappere zusje Sam!

Je moeke en ik fietsten die dag geheel ontspannen naar het ziekenhuis om te kijken of alles goed was met die kleine Sam genesteld in de buik van je moeke. We zouden ons daarna nog gezellig een middagje rust gunnen op een terras in de stad. Maar die kleine Sam had andere plannen en wou meteen de wereld in. Je moeke, die normaal gezien toch een halve dag nodig heeft om zich te schikken als een bloem in een ruiker van verandering, werd opeens de flexibiliteit zelve. Wat kan ze me toch verwonderen. ‘Wat een wonder van een vrouw’, zingt Stef Bos.

We kenden de bedrijvige bijenkorf van het Heilig Hart al wel maar nu stormden ze als wilde darren op ons af. Terwijl een van de darren mij een groene jas aanmat probeerde ik te zorgen dat iemand jou veilig kon ophalen bij de “wuffen”. Op de briefing van de bijen werden we ‘het koppel dat met de fiets gekomen was’.

Het is een mirakel hoe die bijen zo precies weten wat te doen en wat iedereen nodig heeft om geboren te worden.

Als een ridder gezadeld achterop mijn fiets wou je snel naar het ziekenhuis. Ik heb de stilte in je stem toen je je zusje zag nooit meer gehoord nadien. Je glimlachte en werd door je voorzichtige aai op haar wang opnieuw het wonder van de pasgeborene.

We zijn nu vier maanden verder. Je zusje Sam kijkt nu al naar je op. Ze lacht met jou en naar jou. Hoewel je vandaag op haar ging zitten met ogen van een doorwinterde deugniet kijk je vaak vertederend in haar richting alsof je haar wenst te feliciteren met haar ‘joi de vivre’.

Kathedralen van troost zijn jullie beiden in mijn leven.

Een brand heeft midden april de wereldberoemde Notre-Dame aan de Seine gedeeltelijk verwoest. Liefst 180.000 bijen die in de kathedraal woonden hebben de vuurzee overleefd.

“Een Mirakel”