Je leeft zo kort bij de grond. Een mier in Frankrijk blijkt evenzeer de moeite om voor door de knieën te gaan, observatiemateriaal wat ook gewoon in België te vinden is. Je lacht dezelfde guitige glimlach als je je voetje erop zet en kordaat zegt: ‘Die is dood’. Je moeke en ik reden dus een kleine 900 kilometer om dit te mogen beleven. Ik herval samen met jou in Belgische gewoontes. Ik drink een biertje en doe de zoveelste poging om niet te roken.
En toch zijn er kleine verschillen: het bier is van een bedenkelijke kwaliteit, we meten 35 graden in de zon en smelten weg, meer dan door jou alleen deze keer. Onze buren, het luidruchtige cliché van de Nederlanders, het bestaat dus: de camping is van hen, ze praten niet maar brullen, ze hebben geen waxinelichtje zoals wij maar spannen een grote TL lamp boven hun tenten die discogewijs van kleur verandert bij elke brul die ze laten. Hun muziek is geen kleine ukelele maar een technomix op Andre Hazes. “Want zij gelooft in mij…” Deze versie gaat zelfs mij een brug te ver. Bovendien vinden ze alles leuk. En gezellig ook. Ik zoek naar rust. Ik vind die bij jou slapend lijfje.
Ik leer jou om dankjewel te zeggen tegen de inwoners van Frankrijk. Je wil het kunnen, dus telkens je een Fransvrouw ziet, kijk je schalks in mijn richting met de woorden: ‘Merci coucou.’ Zij smelt.
’s Avonds daalt de temperatuur een beetje. Achter onze tent vieren de Fransen ‘iets’. Ze leven zich uit op de meest foute muziek. Jij danst sierlijk zolang niemand naar je kijkt. Ik vergeet op slag de plastieken eenhoorn die ik vanmiddag in het zwembad door een wild kind in de oren geduwd kreeg. Ik erger me nu precies minder aan vliegen in mijn bord en dreigende bijen, venijnig met hun staart richting mensenhuid.
Zolang jij danst, vergeet ik ook even dat je moeke met baby in de buik zich wat omsluit in haar eigen gekende stilte, dat je vake weer geveld wordt door koorts en dat de lieve Inge, van wie je je duplo’s kreeg het leven moedig verlaat. Ze is een mooi en krachtig mens die merci zegt tegen het leven. Merci coucou.
Vanavond reed ik na 500 kilometers ‘molletje kijken’ het gloeiend hete asfalt van Leuven op, en bij de voordeur zei je simpelweg: ‘Hier zijn we weer!’
Merci coucou.
lentekindverhalen 
Merci coucou, ik hoor en zie het je al zeggen met je guitige kuiltjes in je wangen !
De trip naar Frankrijk zit erop kleine vriend ! Hopelijk vond je het leuk, ondanks de warmte en
de lawaaimakende mensen. Een lange trip ook hé ventje ! Maakte het eigenlijk zo’n verschil voor je
dan jullie tuintje in Leuven waar je poes en je eigen speelgoed hebt, ikzelf denk het niet, maar jij bent
gelukkig zo’n ventje dat overal content is en lacht en danst, alhoewel voor je vertrek op vakantie was je
toch weleens verlegen he ? Volgend jaar, met zusje erbij gaat de vakantie er weer helemaal anders uitzien, met jou als grote broer wakend over dat piepkleine meisje ! Nu maar terug wennen in ons Belgenlandje waar het zonnetje evenzeer straalt als in Frankrijk en je weer je eigen vertrouwde bedje en dingentjes kan gaan ontdekken ! Oma en opa waren zeer blij toen je mama ons gisteravond belde om te zeggen ” we zijn er weer !” veilig en wel terug ! Fijn dat jullie er weer zijn ! Dans en lach de vakantie maar verder uit kleine man !
Met een dikke knuf van oma en opa natuurlijk !
LikeGeliked door 1 persoon