Ergens tussen Pasen en Pinksteren schreef Catharina de Visser “Sta op en schitter”, een gedicht dat ik van Moeberg kreeg na ons bezoekje op de zonneheuvel.

Jij richt me elke ochtend op naar Pasen. Je eerste woord in de ochtend toetert het alledaagse nieuw leven in, en hoewel ik niet altijd aan dat nieuwe moment wil beginnen, ik word geveld want jij schittert. Deze week werd een klein meisje Mawda, even oud als jij, in een idioot tafereel neergeschoten. Idioot want blijkbaar is het moeilijk om samen te leven. Ik word geveld want zij schittert niet meer.

Mijn lieve zoon, hoe gelukkig maak je mij wel niet als je elke ochtend zegt: “Paaslak” en daarna ‘voetjes zoeken” terwijl het “slaapzak” zou moeten zijn.

Slaap zacht, hier elders, lieve Mawda.

Slaap zacht, hier, lieve Cas