Je was twee dagen ziek en je vulde mijn sociale verlofdagjes in. We keken zo vaak dezelfde richting uit vandaag. Koortsig dwaas blikje volgde me richting Perdolan. Daarna richting hoestsiroop in een roos lepeltje.

Met tranige ogen en een dweperig stemmetje zei je ‘Nog’ en ‘Tati mama’. Je buigt dan heel langzaam in de richting van ja. Ja zeggen is nog moeilijk. Neen, neen, neen gaat heel goed.

We verzamelden foto’s van jou in een doosje. Bij elke foto klonk het heldere woord ‘baby’. Je doet me groeien in zorgzaamheid. Dat appél heb je van je moeke. En nu is het hier stil in huis. Alleen poes toetst met haar poten op je trommel. De legomannetjes liggen ondersteboven tussen de blokken. Ze kijken vanuit het onderste naar boven, de juiste richting uit. Hoop is altijd boven.

Moeke heeft je mee naar Lommel, naar je vake. Jouw grote held. Hij introduceerde de trommel en je spreekt in zijn richting: ‘Amaai, amaai, amaai’ als er iets op de grond valt, meestal krachtig door jou op de vlakte gesmeten. Jouw vake kijkt ook met jou in de juiste richting. In de lijn van de vrede.