In de maat trommel je mee. Twee trommelstokjes, een oranje en eentje in het groen hanteer je als een kleine drummer in spe. Ik had jouw ritmiek nodig vandaag.

Man van de eenvoud. Twee jaar gelden stopte plots het grote hart van mijn vriend Guy met kloppen. Man uit één stuk, zonder vlag of wimpel. Man met de lach. Man die ik graag zag. Je hebt hem nooit gekend. Hij jou wel. In het verlangen van je moeke, in mijn zoeken.

Guy zwijgt al even. Jij praat. Over “auto”, “woef” en “poezeloesj”. Je wuift en voegt er soms vlot aan toe: “dag mama”. Je charmeert met een glimlach, gebeiteld in ernstige guitigheid. Je knuffel, tweede in rij noem je “die uil”. Guy had een ernstige, guitige tattoe ,een kleine blauwe uil op zijn arm. Opeens herken je “die uil” op zijn graf. Je zet je gezellig in een hurkje neer en je kleine vinger wijst naar oog, oor, mond.

Hij heeft jou nooit kunnen zien. Maar jij hem wel. In het benoemen van alle zintuigen met het hele arsenaal aan woorden dat je al kent: oogjes, oortjes, mond.

Ik ween. Jij herneemt je meest herkenbare werk, steentjes rapen. Op het kerkhof liggen er veel. Je herschikt ze alsof je me wil vertellen dat ook de dood niet statisch is.

Op de rug van je truitje lees ik de zin: “I’m a cool little Guy”