Nooit heeft iemand me meer geleerd wat inleving is dan jij.

Ik moet de warme koude van je huid voelen om er zeker van te zijn dat je niet ziek bent. Je geeft me dichtgeknepen ogen en een wending van je hoofd als het zonnetje prikt. Ik draai je kar dan plotsklap tegen de zon in. Ik die nooit rekening hou met de stand van de zon, ook niet als we gaan kamperen, tot grote ergernis van je moeke. Ik moet je tegemoet komen om de boodschap op te vangen als iets je frustreert en het enige teken daarvan een frons in je voorhoofd is.

Ik voel met jou de zwaarte van je handen als je moe wordt en de lichtheid in je benen als je wil stappen. Ik hef me spontaan uit de zetel dan. En je zegt niets. Toch hoor ik je roepen ‘edaan’ vergezeld van twee handjes schuinweg in de ijle lucht. En je vinger gaat richting ‘eu’ als ik je vraag waar dat snottebelding zit.

En sinds gisteren zeg je wel honderd keer ‘tatje’ en ik vermoed dat het je naam is. ‘Voor wie ik liefheb wil ik heten’ schreef Neeltje Maria Min in 1966. Gisteren 25 mei gebruikten je moeke en ik het zintuig van het zien. We vierden 4 jaar getrouwd. Ook zij leerde me inlevingsvermogen maar dat vertel ik je later zelf wel.