Iets simpel als jouw in goede handen achterlaten, maakt me zo klein. Misschien omdat ik nooit onderwerp van verlaten ben geweest, althans niet in deze eenvoudige vorm. Je krampachtige krul in je onderlip en je oogjes flauwrood omrand zeggen meer dan de nieuwsbrief van kind en gezin. Je maakt een punt in het nu. Je leert me het zelf te doen zonder jou. Voor eventjes toch ben ik het feit en jij verwondering.