Jij keek met je moeke Roland-Garros en spurtte met muizenpasjes richting TV en echode haar na: ‘Komaan Halep!’

Nu zit je gewapend met rode drietand naar een heel ander spektakel te kijken. De voetbalgekte slaat toe, ook in de creche. Wat ik in de kerstperiode nog helemaal een kribbe noemde verandert plotsklaps in een ministadium met driekleuren op armen, wangen en benen. Geen relativerende ziel te bespeuren. Of dan toch, heel even je favoriete kinderverzorgster die haar eigen mantra: “Ola Pola, friet mè cola” blijft roepen. Er zijn er dus nog met twee voeten op de grond.

Op de fiets naar huis, met de Tricolore in je hand roep je repetitief: ‘Komaan Hazard!’

Ondertussen worden voetballertjes gered uit een ondergelopen grottencomplex in het noorden van Thailand. ‘Wie zijn de ” FC Everzwijntjes” uit Thailand en hun jonge monnik-voetbaltrainer? ‘Jos De Greef,NWS, VRT, 08 juli 2018 . Komaan Ekaphol Chantawong!’

Morgen heffen de rode duivels het hoofd tegen Frankrijk. Massaal tranen in de ogen bij het stuntelend meezingen van de Brabançonne. Morgen zal je muizenstappend naar het scherm ‘Komaan Halep’ roepen en dan zal ik, tranen in de ogen krijgen door je onschuldige ontwapening.

Dat de beste mogen winnen! In mijn lijf en leden ben jij dat.  En dat kleine sjotterke dat zich  in het leven trapt, in de buik van je moeke.

Komaan …!

Ergens tussen Pasen en Pinksteren schreef Catharina de Visser “Sta op en schitter”, een gedicht dat ik van Moeberg kreeg na ons bezoekje op de zonneheuvel.

Jij richt me elke ochtend op naar Pasen. Je eerste woord in de ochtend toetert het alledaagse nieuw leven in, en hoewel ik niet altijd aan dat nieuwe moment wil beginnen, ik word geveld want jij schittert. Deze week werd een klein meisje Mawda, even oud als jij, in een idioot tafereel neergeschoten. Idioot want blijkbaar is het moeilijk om samen te leven. Ik word geveld want zij schittert niet meer.

Mijn lieve zoon, hoe gelukkig maak je mij wel niet als je elke ochtend zegt: “Paaslak” en daarna ‘voetjes zoeken” terwijl het “slaapzak” zou moeten zijn.

Slaap zacht, hier elders, lieve Mawda.

Slaap zacht, hier, lieve Cas

Een kool doet er drie maanden over om volledig tot wasdom te komen. Dat is snel in de wereld van de planten als je bedenkt dat een aardappel vijf maanden nodig heeft en suikerbiet zelfs twee jaar.

Jij bent nu twee jaar, suikerbietgewijs op snee dus. Volgens de brochures van kind en gezin worstel je nu met de T.T.T. “The Terrible Two”. Ik vind er niks terrible aan. Ik hoor je vragen stellen, ik zie je onderzoeken en ontdekken en verwonderd wezen. Ik luister hoe je elk woord wat ik zeg als een echo in mijn nek blaast; zoals vandaag “pijnboompitjes”. In de crèche zouden ze even een vraagteken rollen met de wenkbrauwen moest je daarnaar vragen.

Ik kijk vertederd als je met je beide handjes je broekspijpen oprolt tot een korte “sukkewiske” broek en toch in de ochtend protesteert als we je een korte broek aanmeten, omdat wij het schattig vinden. Jij zegt en brult dan: “Sukkewiske broek, niet!”. Je eigen ik die groeit als kool.

Ik wandelde met jou dit weekend op de mooie Kesselberg. We gingen naar de schaapjes kijken maar ze waren op stal. Als een mantra herhaalde je: “Schaapjes stal”, dapper in de regen, kwartieren aan een stuk.

We gingen daarna geneveld door het ochtendgloren op de koffie bij Moeberg. “Hij groeit als kool” zei ze. Je speelde met oude knikkers op de mat. Je keek verwonderd naar een cherubijnen beeldje, iets kleiner dan jij. En toen we vertrokken, gewapend met zonnebloem van de zonneheuvel zei je eenvoudig: “Daaaag Berg”.

Met je botten aan heb je die zonnebloem geplant in onze tuin. Net zoals ik na het werk stomp je je schop in de grond.

Alleen maar dankbaar kan ik zijn.

Een vaasje van glas met daarin vier papieren bloemen vormen de scène voor het voltallig orkest van de verbeelding. Je heft met veel ommezwaai elke bloem uit het vaasje en zwiert ze dirigeerstokgewijs in een herkenbare cadans van links naar rechts.

Met gemak zing je een hoge do. Krachtig klinkt het bij elke bloem ‘Hepperdiebirthday to you!’ Daarna belandt bloem op stok, zoals alles wat je vastpakt, zonder speciale behandeling op de grond.

Ik of je moeke worden dwingend verzocht die dingen op te rapen. Wij gehoorzamen uiteraard. Waarna jij, in een tred die op verveling lijkt, onachtzaam langs ons heen wandelt met twee pretlichtjes in je ogen.

Het is de week van de vrede en morgen 28 februari is het vredesdag. Hoewel in Florida moeten scholieren een hardleerse president overtuigen van een strengere wapenwetgeving. De Russische president Vladimir Poetin heeft opdracht gegeven voor een dagelijkse humanitaire pauze van vijf uur voor het Syrische Oost-Ghouta. Vreemde gedachte dat het humanitaire een pauze vereist.

De vrieskou omringt ons letterlijk vandaag. Jij, gewapend met groene muts en een schalkse glimlach ontwapent iedereen. De jonge dame aan de Delhaizekassa bewoog plots trager. De mensen in de straat op weg naar de crèche stoppen even met kijken in het niets. De poes, de vogel en de vuilbak krijgen een simpele goeiedag. Ik aarzel om er in mee te gaan maar ze groeten jou terug. Je vriendinnetje Lucia spreekt Portugees maar dat begrijp je blijkbaar ook.

De vrieskou slaat ook figuurlijk toe. Vanochtend stierf de bomma van je tante Illie. In het ontwaken van de dag wandelde ze naar de “andere” kant. Ze werd in haar robuuste krachtig leven 92 jaar. En dat ze deze week van de vrede uitkoos, dat mag gezegd zijn.

Vanavond aan tafel zei je: “Mama, heppele, ni.” Je koos voor je moeke. Vredevol aanvaard ik je keuze. Want morgen zijn alle pistes van hulpverlening weer open. Jij verslindt elk oud en nieuw boekje in huis. Verlenen van betekenis doen we samen al lezend. De ridder, de piraat, de indiaan allemaal zijn ze gewapend. Confronterend, die jonge literatuur. Allemaal trekken ze ‘ten strijde’. Ik koester je ritmische toevoeging: “Mag ni” telkens een held zijn wapen trekt.

Ik las vandaag in De Vos[i] dat de weg naar een Ministerie voor Vrede in Vlaanderen open ligt, op initiatief van je vake. Ik weet nu al wie daar minister van zal worden.

[i] De Vos januari-februari 2018 Jrg 100- Nrs 1-2

Je was twee dagen ziek en je vulde mijn sociale verlofdagjes in. We keken zo vaak dezelfde richting uit vandaag. Koortsig dwaas blikje volgde me richting Perdolan. Daarna richting hoestsiroop in een roos lepeltje.

Met tranige ogen en een dweperig stemmetje zei je ‘Nog’ en ‘Tati mama’. Je buigt dan heel langzaam in de richting van ja. Ja zeggen is nog moeilijk. Neen, neen, neen gaat heel goed.

We verzamelden foto’s van jou in een doosje. Bij elke foto klonk het heldere woord ‘baby’. Je doet me groeien in zorgzaamheid. Dat appél heb je van je moeke. En nu is het hier stil in huis. Alleen poes toetst met haar poten op je trommel. De legomannetjes liggen ondersteboven tussen de blokken. Ze kijken vanuit het onderste naar boven, de juiste richting uit. Hoop is altijd boven.

Moeke heeft je mee naar Lommel, naar je vake. Jouw grote held. Hij introduceerde de trommel en je spreekt in zijn richting: ‘Amaai, amaai, amaai’ als er iets op de grond valt, meestal krachtig door jou op de vlakte gesmeten. Jouw vake kijkt ook met jou in de juiste richting. In de lijn van de vrede.

In de maat trommel je mee. Twee trommelstokjes, een oranje en eentje in het groen hanteer je als een kleine drummer in spe. Ik had jouw ritmiek nodig vandaag.

Man van de eenvoud. Twee jaar gelden stopte plots het grote hart van mijn vriend Guy met kloppen. Man uit één stuk, zonder vlag of wimpel. Man met de lach. Man die ik graag zag. Je hebt hem nooit gekend. Hij jou wel. In het verlangen van je moeke, in mijn zoeken.

Guy zwijgt al even. Jij praat. Over “auto”, “woef” en “poezeloesj”. Je wuift en voegt er soms vlot aan toe: “dag mama”. Je charmeert met een glimlach, gebeiteld in ernstige guitigheid. Je knuffel, tweede in rij noem je “die uil”. Guy had een ernstige, guitige tattoe ,een kleine blauwe uil op zijn arm. Opeens herken je “die uil” op zijn graf. Je zet je gezellig in een hurkje neer en je kleine vinger wijst naar oog, oor, mond.

Hij heeft jou nooit kunnen zien. Maar jij hem wel. In het benoemen van alle zintuigen met het hele arsenaal aan woorden dat je al kent: oogjes, oortjes, mond.

Ik ween. Jij herneemt je meest herkenbare werk, steentjes rapen. Op het kerkhof liggen er veel. Je herschikt ze alsof je me wil vertellen dat ook de dood niet statisch is.

Op de rug van je truitje lees ik de zin: “I’m a cool little Guy”

Deze festivalzomer speelde Stan Van Samang Werchter Boutique plat. En daarna kwam massa meer adrenaline vrij bij het leven van zijn zoontje Lenny. De mama van Lenny ken ik goed. Ze is een van de meest dierbare studenten die ik mocht kennen.

Ondertussen speel jij mijn concertzaal vol met alle toeters en bellen die een stappertje verzint. Je eerste stappen magistraal genomen op ‘de col de crèche’. Je kijkt naar elke kleine bloem en trekt ze bruut tegen je kleine neus en snuift de verbeelde geur op. Je observeert ieder mini insectje en noteert met je vinger haar lijf en leden. Evidence based gewijs frons je je voorhoofd en noteer je alvast voor het nageslacht dat het leven kostbaar is.

Je toetst het zilte zout in het water af aan je eigen temperatuur en knipoogt in mijn richting. Je schrijft ondertussen in het zand je miniproloog op het leven van Cas. Met twee vormpjes van ‘Quut’.  De een is een ster, de andere een hart. Wereldwijde inzichten op één vierkante meter. Reclame liegt dus toch niet helemaal. Het zijn werkelijk  ‘Magic Shapers’.

Hoe naakter, hoe liever zitten wij in het zand en kijken naar het water en de zon. Je bent echt wel mijn zoon. Hoe wilder het water, hoe speelser de zin. Je bent echt het kind van je moeke.

Vandaag at je met smaak ‘terinne de cerf’ op een klein stukje baguette. Je hield je Nan Pro 3 fles voor bekeken.

Nooit heeft iemand me meer geleerd wat inleving is dan jij.

Ik moet de warme koude van je huid voelen om er zeker van te zijn dat je niet ziek bent. Je geeft me dichtgeknepen ogen en een wending van je hoofd als het zonnetje prikt. Ik draai je kar dan plotsklap tegen de zon in. Ik die nooit rekening hou met de stand van de zon, ook niet als we gaan kamperen, tot grote ergernis van je moeke. Ik moet je tegemoet komen om de boodschap op te vangen als iets je frustreert en het enige teken daarvan een frons in je voorhoofd is.

Ik voel met jou de zwaarte van je handen als je moe wordt en de lichtheid in je benen als je wil stappen. Ik hef me spontaan uit de zetel dan. En je zegt niets. Toch hoor ik je roepen ‘edaan’ vergezeld van twee handjes schuinweg in de ijle lucht. En je vinger gaat richting ‘eu’ als ik je vraag waar dat snottebelding zit.

En sinds gisteren zeg je wel honderd keer ‘tatje’ en ik vermoed dat het je naam is. ‘Voor wie ik liefheb wil ik heten’ schreef Neeltje Maria Min in 1966. Gisteren 25 mei gebruikten je moeke en ik het zintuig van het zien. We vierden 4 jaar getrouwd. Ook zij leerde me inlevingsvermogen maar dat vertel ik je later zelf wel.

In onze kleine tuin speel je met welgeteld 148 kleurrijke ballen onder de sneeuwwitte kerselaar op 2 april. Je tilt elke bal langzaam boven je hoofd en gooit  snel je object van focus in je eerste festivaltentje. Je wacht met schelmachtige blik op mijn aanmoedigende, erudiete woorden: ‘Boem Pattat’.  Je heft zachtjes je volgende bal. En dan voel ik dat traag ook schoon is.

Je schijnt je bewust te zijn van je 1 jaar. Je vierde het  gisteren met 1 kaarsje op een appeltaart. Je blies met getuite lippen zonder toegevoegde adem je eerste kaarsje uit. Jouw nichtje Mona, een dagje ouder deed het je voor. Je at babychips met wortel. Bio. Je dronk een glaasje water zonder bubbels en je zat gekroond op een feestelijke stoel.

Je lijkt me vandaag te vertellen dat het leven uit drie dingen bestaat. Een stevige, diepgewortelde boom, liefst  in je eigen tuin. Wat kleurrijke ballen om af en toe te tonen als het moment er toe doet.  En aandacht. Het laatste kende ik al. De twee eerste inzichten leer ik nu pas echt.