Avonden vallen donkerdergekleurd ons huis binnen. Buiten ontmoet ik mevrouw egel op een bolletje gerold in onze tuin. Ik ben blij met deze unieke en zeldzame bewoner van ons huis. Ze sterven uit, de egels.

Alle heiligen op een rij passeren mij in deze herfstdagen. De doden omringen ons altijd maar deze week is het anders. Chrysanten bij de feestdis.

Je moeke wou het gezellig houden. “Laat ons een dagje Ikea doen! Dan kan Casje nieuwe spulletjes kiezen voor zijn kamer”. Ik heb me de voorbije dagen een breuk geschilderd in je nieuwe kamer. Je mag naar een nieuwe biotoop, een verdieping hoger in ons huis. Sam palmt jouw kamer dan in en je moeke en ik slapen dan nog eens samen. In die wetenschap schilder ik nog sneller en stem ik toe in een Ikea-uitstap midden in de herfstvakantie. Op de parking van de populaire meubelgigant merk ik dat we niet alleen zijn.

Half Vlaanderen gaat voor Zweedse balletjes.

Ik zweet me menopauzegewijs een ongeluk. Ik wil zo snel mogelijk de Ikealift in, gezellig onder ons viertjes, effe mijn kleren uit om af te koelen. Alleen blijf jij op de liftknoppen duwen en sta ik ook nog eens in mijn hemd voor Zweedse-balletjes-etend Vlaanderen. Je moeke blijft tegen alle verwachtingen in goedgezind. Ze houdt er de moed in. Sam volgt haar en lacht haar kuiltjes diep. Jij kiest een klein, roos varkentje als nieuwe knuffel. Je dag kan niet meer stuk.

Later op de avond zijn we samen in Lommel. Jij slaapt met mij in het grote bed, voor het eerst niet in je kleine bedje. Je moeke slaapt met Sam op een andere kamer. Je moeke en ik, we gaan nog eens moeten daten denk ik.

Tientallen doden bewonen mijn hart, ze leven in mijn hoofd en spreken door elkaar deze week. Ze bouwen rijen van herinneringen die me gevormd hebben, die me helpen groeien hebben.

Ik wandel met jou door het ridderpark’ in Lommel. Je wil in de juiste volgorde de 12 statiën van Jezus’ lijden beklimmen. We rapen eikels. Peter Bram, je moeke, tante Lies, ze willen je allemaal tonen hoe je moet fluiten op het hoedje van de eikel. Je bewondert hun ijver in het fluitconcert.

Jij en Mona fluiten goed gezind langs het graf van je vake, je held. Jullie zetten bloemen neer. Hetzelfde bloemstuk, om de beurt.

Jullie willen alleen maar kleuren, de herfstkleuren …

Zondag zetten we samen rode rozen bij het graf van mijn oma.  Ze was mijn eerste heldin, mijn vat vol verhalen en mijn eerste warme oma boezem als ik bang was.

Ondertussen spelen de protagonisten kaart. Dubbele King deze keer.

Harten blijft troef in Sollemnitas Omnium Sanctorum.