Links of rechts?   21/06/2019

Bij hoge temperaturen in eigen land lijkt het broeierige van het zuiden niet zo ver weg. De 21 graden van vandaag orkestreren zachtjes en tegelijk scherp als violen de voorspelde hitte golf van volgende week. Dus dit leek me een uitgelezen dag om met jou naar zinvolheid te fietsen. We organiseerden ons richting bibliotheek. Nieuwe boeken kiezen, meer moet het soms niet zijn in het leven.

We ontmoeten elkaar op de speelplaats. Aan je hele lijfje merkbare sportdag op school vandaag. In je ogen vraagtekens: ‘Is er nog te beleven?’.  In mijn zen-zijn, pure toegankelijkheid. In mijn ooghoek gesticulerende “wuf Zathalie”: ‘Nog één weekje en dan vakantie’. Jij glimlacht naar de vrouw die me soms meesleurt in gezonde jaloezie en roept in je ingetogen verlegenheid: ‘ja… en dan zakantie’

Ik betrap me op stilte en niets zeggen.

We fietsen naar de bib. Onderweg hebben we discussie over links en rechts. Ik geef het op en geef je gelijk, rechts is links en omgekeerd. Wie weet het hier nog in dit land? Bib uitzonderlijk gesloten vandaag. Al mijn aanmoedigingen rond nieuwe boekjes kiezen en de daarbij horende verwachtingen los je flexibel op richting springkasteel op het pleintje in de charmante rijschoolstraat. Het is dus relatief die kinderliteratuur. De confrontatie is hard nadat ik vannacht ‘De hemel verslinden’ van Paulo Giordano verslonden had en eindeloos bleef hangen in de zin van het leven.

En ik bedenk me hoe gisteren de kinderliteratuur ons tot de essentie bracht. We lazen ‘Kikker is verliefd’ van Max Velthuijs. Kikker zijn hartje doet boem, boem, boem,…. Telkens als die zin komt, klop je zachtjes op je hart. Nu klopte je harder en daarna bleef je hand aarzelend op je borst hangen. Peinzend, filosofisch keek je me aan en zei: ‘Ik hoor Vake in mijn hartje. Hij wil eruit.’

In de crèche wacht ons een troosteloze Sam. Jij lost het op door afstand te nemen en overal goeiedag te gaan zeggen. Helemaal op het einde van de gang hoor ik je met kinderverzorgster Chris het heilige mantra: ‘Ola Pola, frit mè cola’ samenzweerderig zeggen. Je ontmoet bij het buitengaan Lean met zijn pappa en stapt gezwind met hen naar een pleintje vol muziek en speeltuig. Van de crèche naar Rock Werchter, het is een dunne lijn.

Eenmaal thuis entertain je Sam alsof je iets hebt goed te maken. Daarna eet je pizza voor een reeksje Paw Patrol als een puber die zich verveelt. Opeens roep je me om te tonen hoe je held ‘Chase’ rechts en links uitlegt. ‘Tja, hoe moet ik je dit uitleggen?’

Het draait allemaal om het juiste perspectief.Sam kijkt van jou naar mij en schijnt met een guitige glimlach jouw gelijk te bevestigen.

Vandaag titelde een ode aan je vake in Vos: ‘Te vroeg afscheid van een vredesapostel’. Vos schreef over je vake: ‘Als een soort vredesapostel kwam Vincent niet alleen inhoudelijk, maar ook in stijl vernieuwend uit de hoek. Immer bescheiden hechtte hij veel belang aan een goede teamgeest en wilde hij Vos sterker op de kaart zetten door voortdurend uit te spelen wat de VOSsen bindt.’ (Vos, jaargang 101, nr 6, juni 2019, Guy Leemans)

Als je de andere kant voelt is rechts inderdaad links.

Gisteren reden we onder ons drie richting Lommel. Sam sliep al als een roos toen we Leuven uitreden. Met jou heb ik nog een goed halfuur de bamba en de twist, de klassiekers dus doorgenomen in de auto. Tijdens het hilarische en nietszeggende ‘tingelingeling’ van Kapitein Winnokio koos je bewust, vermoed ik, voor diepgang en dus sliep je ook.

Je was helemaal in je element in Lommel. Alle aandacht van je lieve moedie voor jou alleen: bloemetjes planten in de regen, naar de kippen, naar hartenlust met een hamer kloppen en met een kleine bulldozer bergen aarde verzetten in een geïmproviseerde zandbak. Sam, rustig kijkend naar jou. Schaterlachend als je jabbertalkgewijs haar aanspreekt. Je verwacht nooit een antwoord van haar. Je vindt het voldoende als ze je optreden waardeert.

Ondertussen is je moeke richting Werchter Boutique. Ze is zo mooi in die natuurlijke biotoop van haar. Met haar vriendinnen, pintje bier en vingertje in de lucht eert ze heel andere klassiekers.  ‘I’ll stand by you, won’t let nobody hurt you’

Je  vreugde kan niet op als je nichtje Mona toekomt. Je spurt naar haar toe, zij naar jou en dan net voor de omhelzing lopen jullie elk weer, kirrend als jonge duiven, je eigen richting uit.

Alles wat oorspronkelijk is en echt spreidt zich op de heimat.

De dag vult zich met het nieuwe gras welkom heten, met twee kinderen in de kruiwagen, met boottochten en zandkastelen, met Sam die iedereen charmeert en met je vake in ieders hart.  Vaderdag in stille dankbaarheid.

Ik ontdek op deze heerlijke plek dat haar inwoners in harmonie complexloos zijn.

’s Ochtend aan de ontbijttafel vraagt Mona een boterham met affituur.  “Neen, Mona”, hoor ik je corrigeren: “het is tjonketuur”.

Zoals ik al zei, oorspronkelijk en echt dus.