Sinds kort spelen er nog twee andere vrouwen een hoofdrol in je leven. Ze nemen heel wat van je tijd in beslag en je vindt alles aan hen leuk.

Je noemt ze gewoon ‘de wuffen’.

“Wuf Wendy is heel lief” herhaal je een paar keer voor het slapen gaan. En wuf Zathalie kan niet verstoppen dat ze jou ook heel lief vindt.

Je moeke en ik kijken toe hoe twee andere vrouwen je hart veroveren. We staan versteld hoe je elke morgen gezwind naar school toe gaat. Met een positieve kijk op de wereld zadel je jezelf op mijn fiets, gewapend met woef tegen je gezicht want dan kan de wind ons niet pakken. Je wil niet te laat komen voor ‘de kring’ want daar slaan de wuffen bij het ochtendgloren de benen al dansend uit. Het leven begint daar met een glimlach en een danspas.

Op de speelplaats heb je warme William, de troostbeer  al afgedankt voor bewezen diensten. Je schrikt nog wel van elk vreemd geluid en elke verandering in de school gun je met een kleine pruillip het voordeel van de twijfel. Voor de zekerheid zet je toch maar je koptelefoon op je oren als de wuffen, met foute kerstkledij,  het feestgedruis op gang trekken in een veel te grote en ongezellige zaal. Tegen beter weten in zing ik enthousiast de jingle bells naar hogere sferen. Geen kerstekind te bespeuren in dit schoolse tafereel.

Alleen die glimlach en een danspas.