De vroedvrouw, een goedbedoeld element in onze kosmos vanaf nu, vroeg je vanmiddag: “Wat ga je doen straks Casje?”. Je antwoordde heel juist: “Groentjes plukken op’t veld”.

Er zijn nog zekerheden in het leven.

Gisteren dook je sierlijk en luidkeels in ons bed, je sloeg je kleine armen naar links en daarna naar rechts en herbenoemde ons bed tot ‘zwembed’. De dino met ontbrekende poot, die je van je moedi mocht meepakken van Lommel naar Leuven, werd prompt getuige van het zwembedgebeuren.

Je drukt je stempel door je kleine drukte te laten indringen in onze gesprekken. Sinds kort kunnen je moeke en ik geen volledige zin meer tegen elkaar zeggen. Begrijpelijk want die kleine baby in de buik van je moeke zit sowieso al tussen ons in. Je varieert daarom maar op het thema. ‘Alle eendjes zwemmen in het water”. Ze zingen zich vlot een aanvaardbare weg naar “alle kikkers en alle vogels en alle miertjes”. Je probeert zelfs alle ‘vlootjes’ die je onlangs leerde kennen door Lieve in een boekje over een kaboutermuts.

Terwijl jij onbevangen in het nu leeft, surf ik tegen beter weten in op facebook. En ik lees dat een aantal van ‘mijn vrienden’ polariserende bagger ‘leuk’ vinden.

’t Ja, groentjes plukken op’t veld’. Ik plukte met jou vandaag 300 grammen sperzieboontjes en die kennen ze in alle culturen op de wereld. Daarnaast, helaas, zijn bonen onder vochtige omstandigheden ook vatbaar voor grauwe schimmel. Laat ons het daar maar bij houden zeker.

Er zijn nog zekerheden in het leven