Het is de week van de vrede en morgen 28 februari is het vredesdag. Hoewel in Florida moeten scholieren een hardleerse president overtuigen van een strengere wapenwetgeving. De Russische president Vladimir Poetin heeft opdracht gegeven voor een dagelijkse humanitaire pauze van vijf uur voor het Syrische Oost-Ghouta. Vreemde gedachte dat het humanitaire een pauze vereist.

De vrieskou omringt ons letterlijk vandaag. Jij, gewapend met groene muts en een schalkse glimlach ontwapent iedereen. De jonge dame aan de Delhaizekassa bewoog plots trager. De mensen in de straat op weg naar de crèche stoppen even met kijken in het niets. De poes, de vogel en de vuilbak krijgen een simpele goeiedag. Ik aarzel om er in mee te gaan maar ze groeten jou terug. Je vriendinnetje Lucia spreekt Portugees maar dat begrijp je blijkbaar ook.

De vrieskou slaat ook figuurlijk toe. Vanochtend stierf de bomma van je tante Illie. In het ontwaken van de dag wandelde ze naar de “andere” kant. Ze werd in haar robuuste krachtig leven 92 jaar. En dat ze deze week van de vrede uitkoos, dat mag gezegd zijn.

Vanavond aan tafel zei je: “Mama, heppele, ni.” Je koos voor je moeke. Vredevol aanvaard ik je keuze. Want morgen zijn alle pistes van hulpverlening weer open. Jij verslindt elk oud en nieuw boekje in huis. Verlenen van betekenis doen we samen al lezend. De ridder, de piraat, de indiaan allemaal zijn ze gewapend. Confronterend, die jonge literatuur. Allemaal trekken ze ‘ten strijde’. Ik koester je ritmische toevoeging: “Mag ni” telkens een held zijn wapen trekt.

Ik las vandaag in De Vos[i] dat de weg naar een Ministerie voor Vrede in Vlaanderen open ligt, op initiatief van je vake. Ik weet nu al wie daar minister van zal worden.

[i] De Vos januari-februari 2018 Jrg 100- Nrs 1-2