Vandaag ontdek ik hoe de mensheid ooit in zijn enkelvoud is gaan bewegen. Blijkbaar moet je de dingen voor je uit gooien en dan kijken, observeren en er gewoon achteraan. Je eigen leven lijkt dan te bewegen.

Ze zijn klein, kleurrijk en in verschillende vormen de dingen die je voor je uit gooit. Er blijkt niet echt een overweging of een strategie in te zitten. Op het eerste zicht ben je nogal zinloos bezig. Op het tweede zicht confronteer je me met beweging in het leven. Je toont me hoe je het zinvolle niet zo ver moet zoeken. De zoektocht beperkt zich tot het reiken naar het kortbije omdat dit veilig is. Omdat je mag verwachten dat de kleurrijke dingen kortbij met een bedoeling kleur hebben. Ze zijn zo vertrouwd dat je ze voor je uit mag gooien.

Ze wachten gewoon op je beweging.