Ergens op weg naar 01 april 2016

Het lijkt wat op de circusschool waarin we belanden. Kleurige hangdoeken die net niet bewegen en toch in slappe hangtoestand iets van je verwachten. Een grote blauwe bal waar je mee zou mogen rollen als een wijs in meditatie, zen over en weer. Ik had je zo graag in het warme bad willen droppen, met held en al, maar het oogde al koel toen we ons aanmelden in het huis van leven. Ik heb je nog nooit zo gelukkig in pijn geweten. Bevallen, mij lijkt het een ambacht. Ik richt een nieuwe gilde op. Die van: ‘ik ken hier niets van en toch ben ik vertrouwd met de stiel.’ Op de gang feest een Afrikaans gezin een geboorte. Veel volk op de gang, veel muziek in hun glimlach. De opa vertelt vol humor aan de vroedvrouw hoe wit zijn kleinkind op de wereld kwam. En of ze dat gezien heeft? Alsof hij wou overtuigen dat we tenslotte toch allemaal gelijk zijn. De man deelde haar als een oude puber mee dat hij net veertig was geworden en dus nu ook opa. Ik werd vijftig.