Ceci n’est pas une tute 18/11/2016

Je reikt naar het blauw groene heiligdom alsof het met je mee is gegeven om te leven. Heel af en toe wil je dat kleine troostdom met me delen. Je doet dat omzichtig en traag alsof je me nog niet vertrouwt.

Ik brabbel wat filosofische jabbertalk met de heilige blauwe gelsubstantie tussen mijn tanden en jij schaterlacht. Je blikt me wat schelmachtig toe alsof je wil zeggen dat ik in relatie tot het zuigfenomeen nog veel te leren heb. Je deelt de eerste verbinding tussen gift en aanname met mij, arme wereldbewoner. Kleine betweter met de kuilige wangen. Je vangt me.

Ik zou ze herkennen, die blauwe tutter van jou tussen een miljoen andere. En nu, des avonds, ligt de focus van het leven naast je op je kussen, uitgeput van het zijn.